سندرم نفروتیک یا پروتئینوری،هایپو آلبومینمی و هایپر لیپیدمی مشخص می شود. بسیاری از اختلالات گلومری در کودکان می توانند با سندروم نفروتیک تظاهر کنند و یا اکثریت موارد سندروم نفروتیک ایدیوپاتیک می باشد علت این بیماری شایع دوران کودکی ناشی از پودوسیتوپاتی است که به تغییر کارکرد پودوسیت ها و پروتئینوری شدید منجر می شود. تقسیم بندی سندروم نفروتیک بر اساس پاسخ به درمان استروئید، طرح عود بیماری، هیستوپاتولوژی یا موتاسیون ژنتیک می تواند باشد که تقسیم بندی اولی شایع تر است. اکثریت بیماران طی 4 هفته به درمان استروئید خوب پاسخ می دهند و یا تعداد زیادی عود می کنند و تقریبا نیمی از موارد عود مکرر دارند یا وابسته به استروئید می شوند. حدود 4/16-42%  از بیماران مبتلا به ssns عودهایشان در دوران بزرگسالی هم ادامه می یابد.فرکانس عودها طی دوران کودکی و نیاز به ایمونو ساپرسهای غیر استروئیدی مثل سیکلو فسفامید یا سیکلوسپورین می تواند پیش بینی کننده بیماری فعال در دوران بزرگسالی هم باشد. در میان 287 کودک که طی 15 سال دنبال شدند، 85% به بهبودی طولانی مدت رسیدند. پیشرفت به نارسایی کلیه در بیماران ssns کمتر از 5% موارد دیده می شود ولی در srns این ریسک بالاتر می باشد عوارض مهم سندروم نفروتیک عفونت و ترومبوآمبولی وریدی و همچنین افزایش ریسک نارسایی حاد کلیوی می باشد. پیش آگهی طولانی مدت کلیه در مورد ssns عالی است و srns بودن، تعیین کننده مهمی برای ریسک eskd می باشد.لذا ثبت این بیماری و دنبال کردن پاسخ به درمان و میزان عود و عوارض آن در فهم بهتر سیر بیماریمی تواند خیلی کمک کننده باشد و هدف از این رجیستری نیز پیگیری بیماران مبتلا به سندروم نفروتیک می باشد.